از عفونت گوش میانی چه می دانید ؟

عفونت گوش میانی ، التهاب باکتریایی یا ویروسی است که ، می تواند منجر به گوش درد ، کاهش شنوایی موقتی و ترشح مایعات شود. این عفونت گوش ، بدون مداخله پزشکی برطرف نمی شود و نیاز به درمان دارد.

عفونت گوش میانی

عفونت در گوش میانی شایع ترین بیماری در کودکان است، اگرچه بزرگسالان نیز به این نوع عفونت مبتلا می شوند. یک عارضه مرتبط با عفونت در گوش میانی، احتباس (تجمع) مایعات است و باعث ایجاد “چسبندگی گوش” می شود.

گوش از سه بخش خارجی، میانی و داخلی تشکیل شده است . عملکرد این سه بخش با یکدیگر امکان شنوایی و پردازش صدا را میسر می کند. گوش خارجی و میانی توسط پرده گوش جدا می شود. (پوستی بسیار نازک است که در صورت برخورد با امواج صوتی مرتعش می شود.)

تعریف عفونت گوش میانی

گوش میانی ، به فضای پشت پرده گوش تا روی کوکله آ گفته می شود. گوش میانی فضای پشت پرده گوش است ، که شامل عصب هفتم و استخوانچه ها می باشد. تجمع مایع و چرک در فضای گوش میانی ، به معنی اوتیت حاد میانی است.

چه کسانی بیشتر در معرض ابتلا به عفونت گوش میانی هستند ؟

اگر سیگاری هستید یا در معرض دود سیگار قرار دارید ، علائم حساسیت فصلی یا سالانه دارید ، مبتلا به سرماخوردگی یا عفونت دستگاه تنفسی فوقانی هستید ، بیشتر در معرض ابتلا به این بیماری خواهید بود.

چگونه می توان تشخیص داد ، که کودک به عفونت گوش میانی مبتلا شده است ؟

بیشتر عفونت های گوش در کودکان ، پیش از یادگیری صحبت کردن اتفاق می افتند. اگر کودک آنقدر بزرگ نیست ، که بگوید “گوش من درد می کند”، چند مورد را باید در کودک مورد توجه و بررسی قرار داد :

کشیدن گوش ، هیاهو و گریه ، مشکل خواب ، تب به ویژه در نوزادان و کودکان خردسال ، خروج ترشحات از گوش ، کلافگی یا مشکلات در تعادل ، مشکل شنیداری یا پاسخ دادن به صداهای آرام و … .

چه عواملی باعث عفونت گوش میانی می شوند ؟

عفونت گوش ، معمولاً توسط باکتری ها ایجاد می شود و اغلب پس از گلودرد ، سرماخوردگی یا سایر عفونت های دستگاه تنفس فوقانی ، در کودک شروع می شود. اگر عفونت دستگاه تنفسی فوقانی باکتریایی باشد ، ممکن است به گوش میانی گسترش یابد. اگر عفونت دستگاه تنفسی فوقانی ، توسط ویروس ایجاد شود ، به دنبال آن ممکن است عفونت میکروبی در گوش تولید شود. در واقع عفونت ویروسی ، گوش را مستعد ابتلا به عفونت باکتریال ثانویه می کند.

چرا کودکان بیشتر از بزرگسالان به عفونت گوش مبتلا می شوند ؟

دلایل مختلفی وجود دارد که باعث می شود ، کودکان بیشتر از بزرگسالان به عفونت گوش مبتلا شوند. این دلایل شامل :
لوله های استاش یا شیپوری گوش کودکان ، نسبت به بزرگسالان طول بیشتر و قطر کمتری دارند ، و زاویه قرار گیری آن ها ، نسبت به جمجمه شیب کمتری دارد. این عوامل باعث می شوند که حتی در شرایط عادی نیز ، مقداری از مایعات از گوش خارج نشود. اگر لوله های استاش ، به دلیل سرماخوردگی یا بیماری تنفسی دیگر متورم یا مسدود شده باشند ، ممکن است مایعات تخلیه نشود.

سیستم ایمنی کودک به اندازه بزرگسالان موثر نیست؛ زیرا هنوز در حال رشد است. این امر ، مبارزه با عفونت را برای کودکان دشوارتر می کند. لوزه به عنوان بخشی از سیستم ایمنی بدن ، عبور باکتری های عبور کننده از بینی و دهان ، را کنترل می کند. بزرگی آدنوئید یا لوزه سوم ، در کودکان با انسداد دهانه شیپور استاش ، می تواند کودک را مستعد ابتلا به عفونت گوش میانی بکند.

انواع عفونت گوش میانی

عفونت در گوش میانی دو نوع است. عفونت حاد به طور ناگهانی شروع می شود و برای مدت کوتاهی ادامه می یابد؛ در حالی که عفونت مزمن گوش بهبود نمی یابد یا مرتباً عود می کند. عفونت مزمن گوش می تواند منجر به آسیب طولانی مدت به گوش شود.

گاهی مایعات پس از بروز عفونت در گوش میانی باقی می مانند ، و باعث ایجاد گوش میانی انباشته شده از مایع سروزی ، می شوند ؛ یک وضعیت نسبتاً شایع که اغلب در کودکان پیش دبستانی قابل تشخیص نیست. گوش میانی انباشته شده از مایع سروزی می تواند بر شنوایی تأثیر منفی بگذارد ، و رفع آن ممکن است چندین هفته طول بکشد. کودکانی که مشکوک به عفونت گوش هستند یا مشکل شنوایی دارند ، باید به پزشک مراجعه کنند. کودکانی که شواهدی از آسیب به داخل گوش در آن ها مشاهده می شود ، یا کم شنوایی و یا تاخیر در یادگیری زبان دارند ، احتمالاً به متخصص گوش و حلق و بینی ارجاع داده می شوند.

تاثیرات انواع عفونت بر گوش میانی

عفونت می تواند به چندین روش ، برگوش میانی تاثیر بگذارد :

عفونت حاد گوش میانی

به طور ناگهانی بروز می کند ، و موجب تورم و قرمزی می شود. در این عفونت ، مایع و چرک پشت پرده صماخ تجمع می کند. بیمار تب و گوش درد دارد.

عفونت مزمن گوش میانی

در این بیماری عفونت خوب نمی شود ، یا در طول ماه ها و سال ها عود می کند. مایع داخلی کانال گوش به بیرون ترشح می کند. عفونت مزمن می تواند ، اغلب با سوراخ شدن پرده گوش و ناشنوایی همراه باشد. عفونت مزمن گوش معمولا دردناک نیست.

عفونت گوش همراه با تجمع مایع در پشت پرده صماخ

زمانی که عفونت از بین می رود ، مایع و مخاط در گوش میانی باقی می ماند ، و احساس گرفتگی گوش را خواهید داشت. این حالت می تواند برای ماه ها ادامه یابد و بر شنوایی تاثیر بگذارد.

نشانه های عفونت در گوش میانی

عفونت در گوش میانی اغلب به صورت سرماخوردگی ، آنفلوانزا ، سینوزیت یا عفونت استرپتوکوک گلو ، شروع می شود. به طور طبیعی لوله ای بسیار نازک به نام شیپور استاش ، وجود دارد که حفره گوش میانی را با بینی مرتبط می کند. این لوله نازک ، هواگیری گوش میانی را به عهده دارد. در صورت انسداد می تواند منجر به عفونت در گوش میانی و تجمع مایع شود.

در کودکان شیپور استاش ، بلند است و مسیر آن با قاعده جمجمه طوری است که ، احتمال انتقال میکروب ها از حفره بینی به گوش میانی را ممکن می سازد ، و به این علت شیوع عفونت های گوش میانی در کودکان ، بیشتر است.

تجمع مایعات در حفره گوش میانی و عدم جذب آن در عفونت در گوش میانی ، می تواند منجر به چسبندگی و فیبروز استخوانچه ها و جلوگیری از حرکت استخوانچه ها و انتقال صوت شود. در این حالت ، باند های فیبروز و چسبیده در گوش میانی وجود دارند ، که از حرکت استخوانچه ها و ارتعاش صوت ، جلوگیری به عمل آورده و در طولانی مدت اختلال شنوایی می دهند.

علائم و نشانه های معمول عفونت گوش میانی شامل موارد زیر است:

  • احساس فشار یا انسداد در گوش
  • گوش درد ؛ درد تیز ، کسل کننده یا ضربان دار در گوش
  • افت شنوایی خفیف یا احساس خفگی صدا
  • ترشحات گوش
  • وزوز گوش
  • تب
  • سردرد
  • تحریک پذیری
  • سرگیجه
  • استفراغ و اسهال
  • بی اشتهایی
  • خارش گوش خارجی
  • تاول در گوش خارجی یا در امتداد کانال گوش

تشخیص عفونت گوش

معاینه کامل و سابقه علائم ، می تواند در تشخیص دقیق عارضه به پزشک ، و احتمالاً عدم تجویز آنتی بیوتیک غیر ضروری کمک کند. پزشک گوش میانی را با میکروسکوپ معاینه می کند ، و حرکت پرده را می بیند. نفس کشیدن باید باعث حرکت پرده گوش شود. اگر گوش میانی از مایع پر شود ، پرده گوش لرزش کمی دارد یا هیچ حرکتی نخواهد داشت.

گوش درد یکی از علائم رایج عفونت در گوش میانی است ؛ اما گوش درد همیشه ناشی از عفونت در گوش میانی نیست. تجمع موم گوش در گوش خارجی یا تغییر در ارتفاع یا فشار هوا ، از دیگر دلایل انسداد یا گوش درد است.

درمان عفونت

اغلب علت عفونت گوش میانی ویروس است ، در این صورت آنتی بیوتیک کمکی نمی کند. اگر پزشک براساس سابقه ، باکتری را علت بروز عفونت تشخیص دهد ، می تواند آنتی بیوتیک تجویز کند. پزشک ممکن است داروی مسکن مانند استامینوفن یا ایبوپروفن تجویز کند. این داروها به کاهش تب نیز کمک می کنند. با استفاده از پد گرم کننده می توان درد را کاهش داد.

اگر پزشک آنتی بیوتیک تجویز کرد ، دوره مصرف را کامل کنید. در غیر این صورت ، عفونت ممکن است دوباره برگردد و نسبت به درمان های بیشتر مقاوم شود.

اگر عفونت عوارض جدی ایجاد کند ، مایع برای مدت طولانی در گوش باقی بماند یا دچار عفونت گوش پی در پی شوید ، ممکن است پزشک بخواهد روشی به نام میرینگوتومی را انجام دهد. پزشک یک سوراخ کوچک در پرده گوش ایجاد می کند. بنابراین مایعات مانند آب ، خون یا چرک می توانند تخلیه شوند.

آیا جراحی می تواند به عفونت گوش کمک کند ؟

عفونت گوش نسبتاً شایع است ، و بیشتر افراد در دوره ای از زندگی خود این عارضه را تجربه می کنند. در بیشتر موارد باید به متخصص گوش ، حلق و بینی مراجعه کنید و یک دوره درمان داشته باشید. با این حال ، برخی از افراد عفونت مزمن گوش را تجربه می کنند ، که به راحتی بهبود نمی یابند.
هنگامی که عفونت به آنتی بیوتیک و سایر روش های درمانی پاسخ ندهد ، جراحی گوش بهترین روش برای درمان عفونت مزمن گوش است ؛ به ویژه اگر باعث مشکلات شنوایی در بیماران شود.

عفونت گوش میانی

اقدامات پیشگیرانه

خوشبختانه روش هایی وجود دارد که ، به کاهش شروع عفونت گوش میانی کمک می کنند. اقدامات پیشگیرانه شامل شیردهی ، رعایت بهداشت دست ، ایجاد محیطی سالم و واکسیناسیون است.

شیردهی: در صورت امکان شش تا 12 ماه به کودک خود شیر دهید. آنتی بادی موجود در شیر مادر می تواند به محافظت در برابر عفونت گوش کمک کند. اگر کودک خود را با شیرخشک تغذیه می کنید ، کودک را به حالت ایستاده شیر دهید ، و سپس 30 دقیقه در حالت ایستاده نگه دارید. هرگز نوزاد یا کودک نوپا را با شیشه شیر نخوابانید.

بهداشت دست: مرتباً دست ها را بشویید. شستن دست به جلوگیری از شیوع میکروب های سرماخوردگی و آنفولانزا ، که می توانند منجر به عفونت گوش شوند ، کمک می کند.

محیط سالم: از دود سیگار اجتناب کنید. قرار گرفتن در معرض دود سیگار باعث می شود ، عفونت گوش بیشتر اتفاق بیفتد. از قرار گرفتن در معرض افراد مبتلا به سرماخوردگی یا آنفولانزا خودداری کنید ، یا ملاقات را محدود کنید.

واکسیناسیون: واکسن آنفولانزا را بصورت سالانه تزریق کنید.