بیماری اتیت چیست؟

بیماری اتیت التهاب یا عفونت مزمن گوش میانی است. زمانی این عارضه بروز می کند که ویروس یا باکتری موجب التهاب و تجمع مایعات در پشت پرده صماخ شود.

گوش میانی حفره بین غشای پرده صماخ و گوش داخلی است. در گوش میانی اسخوانچه های گوش چکشی، سندانی، رکابی، دریچه گرد و دریچه بیضی قرار دارند. عملکرد آن تقویت ارتعاش صدا در پرده گوش و انتقال آن به گوش داخلی است.

گوش میانی توسط مجرای شیپوری یا شنوایی گوش به قسمت فوقانی گلو متصل می شود. مجرای شیپوری گوش، فشار هوا بین گوش میانی و هوای بیرونی را متعادل می کند و فشار اضافی را تخلیه می کند. همچنین ترشح مخاط از گوش میانی به گلو را تخلیه می کند. این مجرا معمولا بسته است اما هنگام خمیازه کشیدن، بلع یا جویدن باز می شود.

زمانی که فشار هوا بطور ناگهانی تغییر می کند، موجب احساس پر بودن در گوش می شود. مانند حالتی که در حین سفر با هواپیما در گوش ایجاد می شود. این فعالیت ها می تواند موجب بازشدن لوله شیپوری شود و به جریان هوا اجازه می دهد تا فشار را ثابت و برابر کند.

بیماری اتیت

اتیت چه زمانی بروز می کند؟

بیماری اتیت میانی معمولا زمانی بروز می کند که مجرای لوله شیپوری به دلیل عفونت مسیر تنفسی فوقانی یا حساسیت مسدود شود. غشای مخاطی در گوش میانی ایجاد می شود و بستر مناسبی برای رشد باکتری و ویروس فراهم می کند. عفونت گوش میانی در هر رده سنی اتفاق می افتد اما در کودکان با لوله شیپوری باریکتر و افقی تر شایع تر است.

مکانیزم بازشدن شیپور استاش در کودکان به دلیل زاویه شیپور استاش و قاعده جمجمه با بزرگسالان متفاوت است. لذا به دلیل طولانی بودن این لوله و شیب کم آن به نسبت بزرگسالان احتمال ابتلای کودکان نسبت به بزرگسالان بیشتر است. کودکان همچنین آدنوئید بزرگتر دارند (بافت لنفاوی نزدیک لوزه که مانع انتشار باکتری و ویروس های مضر می شوند) .

تورم آدنوید می تواند موجب انسداد دهانه لوله شود. سایر عوامل خطر زا می تواند شامل قرارگرفتن در معرض دود سیگار، جنسیت مذکر، سابقه خانوادگی و استفاده از پستانک، تغذیه با بطری شیرخشک و حضور در مهدکودک باشد.

علل انسداد لوله شیپوری:

آلرژی، سرماخوردگی، عفونت سینوسی، مخاط بیش از حد، سیگار کشیدن و آدنوئیدهای متورم یا آلوده

انواع عفونت در گوش میانی

چندین نوع عفونت گوش میانی وجود دارد:

اتیت میانی حاد عفونتی است که سریع بروز می کند. در این بیماری مایع و چرک داخل گوش تجمع می کند و غشای پرده صماخ ملتهب و قرمز می شود. بیماران معمولا گوش درد و تب را تجربه می کنند. در برخی موارد، پرده گوش دچار پارگی و ترشحات می شود.

اتیت میانی مزمن عفونتی است که باقی می ماند یا بطور مداوم بروز می کند. سوراخ شدن پرده صماخ و ترشح گوش از علائم رایج این عارضه هستند. در این بیماری شنوایی معمولا مختل می شود.

بیماری اتیت میانی همراه با افیوژن (تجمع مایع) زمانی رخ می دهد که مایع در گوش میانی جمع می شود. حتی بعد از آنکه عفونت اولیه فروکش می کند و بیماران ممکن است احساس پربودن گوش و اختلال در شنوایی را تجربه کنند؛ اما علائمی از عفونت وجود ندارد. وقتی مایع به طور طولانی در گوش می ماند یا به طور مکرر عفونت گوش میانی عود می کند، این وضعیت بعنوان اتیت میانی مزمن با افیوژن شناخته می شود.

عوارض اولیه عفونت گوش ، پارگی پرده گوش (صماخ) است که در بیشتر موارد بدون مداخله پزشکی و نیاز به جراحی برطرف می شود. عفونتهای مزمن یا بازگشت پذیر درمان نشده منجر به ناشنوایی، تاخیر در گفتار و یادگیری زبان می شوند. در موارد نادر، عفونت به بافت اطراف از جمله مغز سرایت می کند.

درمان اتیت میانی حاد با تجویز داروهای مسکن و احتمالا آنتی بیوتیک می باشد. زیرا اکثر عفونت های گوش بدون درمان آنتی بیوتیک خوب می شوند. کودکان با علائم عفونت ملایم معمولا 48 ساعت تحت مراقبت هستند قبل از اینکه آنتی بیوتیک تجویز شود.

بیماری اتیت

علائم عفونت گوش

موارد زیر شایع ترین علائم اتیت میانی هستند:

موارد مربوط به کودکان

کودکان مبتلا به بیماری اتیت در شروع خواب مشکل دارند. شروع خواب با درد و تحریک گوش است. در طی خواب کودک به طور مکرر با کشیدن گوش از خواب بیدار می شود و خواب راحتی ندارد.

علائم عمومی

  • تحریک پذیری غیرمعمول
  • تب به ویژه در کودکان و نوزادان
  • تیر کشیدن گوش
  • تخلیه مایعات از گوش
  • از دست دادن تعادل
  • مشکلات شنوایی
  • گوش درد

علائم اتیت میانی می تواند شبیه سایر مشکلات پزشکی باشد.

تشخیص عفونت گوش:

علاوه بر سابقه پزشکی کامل و معایته فیزیکی گوش، پزشک با استفاده از اتوسکوپ گوش خارجی و پرده گوش را معاینه می کند.

تمپانومتری آزمایشی است که می تواند در تعیین عملکرد گوش میانی کمک کند.

آزمایش شنوایی ممکن است برای کودکانی انجام شود که به دفعات متعدد دچار عفونت گوش می شوند.

درمان عفونت گوش:

درمان بیماری اتیت براساس موارد زیر تعیین می شود:

درمان به عواملی چون سن، وضع تغذیه، سلامت عمومی، میزان ابتلای عفونت، تعدادعفونت در یک سال، سابقه پزشکی بیماری های همراه مثل بیماری شکاف کام و سایر اختلالات جمجمه، ابتلای سایر افراد خانواده، استفاده از پستانک، رفتن به مهد کودک، مدرسه یا جاهای شلوغ، آب و هوای محل زندگی، سیگار کشیدن والدین و به طور کلی سطح عمومی سلامت بدن، بستگی دارد.