عفونت  گوش خارجی یا External  auditory  canal infection

عفونت گوش خارجی جزء بیماری های شایع گوش می باشد. در این بیماری پوست قسمت خارجی کانال گوش و لاله گوش دچار التهاب می شود.

در ابتدا پوست قسمت خارجی گوش و کانال گوش در اثر عوامل باکتریایی یا قارچی ملتهب می شود و سپس در اثر عفونت و پوسته ریزی ، کانال گوش خارجی مسدود شده و کانال تنگ و گاهی کاملا مسدود می شود.

حدود 4 نفر از هر 1000 نفر جمعیت دچار این بیماری می شوند در 80% موارد این بیماری در تابستان رخ می دهد و بیشتر در محیط های گرم و مرطوب اتفاق می افتد.

 

عفونت  گوش خارجی

 

سایر عواملی که سبب این بیماری شوند عبارت اند از :

  1. تنگی آناتومیک مجرا
  2. تومورهای کوچک استخوانی مجرا یا اگزوستوز
  3. تجمع سرومن و جرم

این بیماری در افرادی که سمعک دارند و از وسایل کمک شنوایی استفاده می کنند بیشتر است.

در صورتی که فرد عادت به خاراندن کانال گوش با گوش پاکن داشته باشد احتمال این بیماری بیشتر است.

این بیماری در افراد شناگر یا افراد بعد از دستکاری و خارش کانال ایجاد می شود ، می تواند باکتریایی یا قارچی باشد.

باکتری هایی مانند سودوسونا ، استاف ، قارچ هایی مثل آسپرژیلوس و کاندیدا می توانند سبب این بیماری شوند.

گاهی شرایط بیمار به صورت درگیری طولانی و اهمیت مزمن گوش خارجی است.

مثلا در افرادی که آلرژی پوستی دارند.

یا افرادی که از بیماری های پوستی مثل پسوریازیس رنج می برند.

در سیر بیماری ابتدا تورم ، قرمزی و خارش رخ می دهد و در صورت عدم درمان و تمیز نکردن مجرای گوش توسط ساکشن ، کانال بسته می شود و احتباس مواد پشت پرده سبب درد شدید کانال گوش می شود.

درمان عفونت گوش خارجی

درمان بیماری شامل تمیز کردن کانال گوش و ساکشن مکرر است.

در درمان این بیماری نیاز به آنتی بیوتیک خوراکی نیست ، اغلب بیماری با قطره های موضعی و تمیز کردن گوش درمان می شود ، مصرف آنتی بیوتیک های متداول توصیه نمی شود مگر در مواردی که عفونت به بافت اطراف گسترش یابد یا عفونت در فرد دیابتی رخ دهد.

هر گونه عفونت گوش خارجی در افراد دیابتی باید به دقت مورد ارزیابی قرار بگیرد.

در این افراد درد گوش شدید ، درد شبانه و سردرد موقع خواب می تواند علامت گسترش عفونت به داخل استخوان های جمجمه باشد.

توصیه می شود افراد دیابتی از شستشوی گوش خارجی اجتناب کنند و تمیز کردن فقط با دستگاه ساکشن انجام شود.

 

عفونت  گوش خارجی

 

سوالات متدوال عفونت گوش خارجی

چه کارهایی سبب اجتناب از عفونت گوش خارجی می شود ؟

  • پرهیز از دستکاری کانال گوش
  • پرهیز از خاراندن کانال با اجسام تیز مثل گیره سر که سبب آسیب به پوست کانال می شود.
  • عدم استفاده مکرر از گوش پاکن
  • تمیز کردن وسایل داخلی گوش مثل سمعک و گوشی هدفون
  • پرهیز از رطوبت زیاد و شنا کردن و آب تنی در موقع بیماری
  • درمان بیماری های پوستی همراه مثل آلرژی پوستی ، اگزما و مواد حساسیت زا مثل لوازن بهداشتی

در بیماری که عفونت گوش خارجی دارد بر خلاف عفونت گوش میانی تب وجود ندارد.

قدم اول خشک نگه داشتن گوش و حفاظت از آن است.

درمان شامل قطره های گوش است.

همواره قطره هایی مثل سیپروفلوکساسین ، بتامتازون ، کلوتریمازون در درمان توصیه می شود.

توجه داشته باشید در صورت وجود سابقه پارگی پرده گوش نباید از جنتامایسین و کلوتریمازون استفاده کرد.

استفاده از این قطره ها می تواند در گوش دچار عفونت و پارگی پرده گوش ، سبب آسیب گوش داخلی و ototoxicity شود.

در درمان عفونت گوش خارجی استفاده از سیر ، پیاز و موم عسل کاربردی ندارد.

بیماران برای بهبود می توانند از اسیدی کردن کانال گوش با استفاده از قطره اسید استیک 1% سود ببرند.

تجویز قطره های اسیدی و الکلی مثل الکل بوریک 2% که اثر خشک کنندگی دارد حتما باید توسط پزشک و بعد از معاینه گوش و اطمینان از سالم بودن پرده گوش انجام شود.

آیا بیماری عفونت گوش خارجی دردناک است ؟

این بیماری بسیار دردناک است و درد شدید از علائم بیماری است.

لذا استفاده از مسکن ، مصرف آب زیاد و گاهی شیاف های موضعی مسکن مثل ایندومتاسین و دیکلوفناک توصیه می شود.

نکته خیلی مهم در درمان این بیماری نحوه رسیدن قطره ها به داخل گوش می باشد ، بیمار باید آگاه باشد در صورت بسته بودن کانال گوش ، قبل از تمیز کردن موضعی قطره نمی تواند داخل گوش برود.

در بعضی موارد داخل کانال گوش تکه ای گاز یا پارچه کوچک قرار داده می شود که مجرا باز بماند و قطره ها روی آن ریخته شود.

ممکن است لازم باشد چندین جلسه ساکشن گوش و تمیز کردن انجام شود تا درمان کامل شود.

بعد از ریختن قطره ها بهتر است بیمار بر روی گوش غیر درگیر بخوابد و گوش مبتلا بالا باشد و حدود 10 الی 15 دقیقه در این وضعیت باشد تا قطره به کانال آغشته شود.

اغلب بیماران سوال می کنند که چرا قطره داخل گوش نمی رود ؟

بهتر است یادآوری کنیم در صورت سالم بودن پرده گوش قطره فقط کانال گوش خارجی را آغشته می کند و این موضوع که قطره در گوش فرد فرو نمی رود کاملا طبیعی است.

فواصل بین قطره ها باید به اندازه حداقل 0.5 ساعت باشد و از ریختن قطره ها روی هم اجتناب کرد .

معمولا قطره ها جذب نمی شوند و در هر بار استفاده ریختن 3 تا 4 قطره در کانال گوش کافی است.

درباره dryazdaniadm1

پاسخ بدهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

  • 17 − ده =

Call Now Button
Visit Us On TwitterVisit Us On Instagram